Welkom Yggr

​Yggdrasil of Smale Game Valley

Sinds augustus is ons gezin opnieuw uitgebreid.
Yggdrasil of Smale Game Valley kwam bij ons wonen. Wij noemen hem Yggr, dat bekt net iets makkelijker.
​
Zijn naam verwijst naar de Levensboom uit de Noorse mythologie. We wilden in hetzelfde thema blijven als Skadi, onze oudere labrador teef. Twee namen met wortels in een wereld van kracht, natuur en karakter.

Yggr groeide op in een warm en liefdevol nest. Zijn mama Valentina gaf hem een zachte start, en fokkers Fabienne en Roel zorgden ervoor dat hij alles meekreeg wat een pup nodig heeft om stevig in het leven te staan. Dat voel je. Hij kwam hier toe met een open blik en een gezonde dosis zelfvertrouwen.
Al tussen zijn broers en zusjes viel iets op. Yggr is een verzamelaar. Speeltjes worden systematisch bij elkaar gebracht om er vervolgens bovenop te gaan liggen. Zijn bijnaam is dan ook kleine draak. Zoals een draak zijn schat bewaakt, zo bewaakt Yggr zijn verzameling. 

De eerste maanden stonden bij ons vooral in het teken van verbinding. Vertrouwen opbouwen. Aandacht voor ons leren houden in een wereld vol prikkels. Samen groeien.
Met Yggr wil ik ook het neuswerk verder uitbouwen. Zoeken zit in het ras en het is prachtig om te zien hoe hij zijn neus gebruikt wanneer hij echt mag werken. Dat intense, gefocuste moment waarop de wereld even verdwijnt. Yggr hoef je eigenlijk niet te belonen voor het zoeken, het spel op zich is gewoon al te leuk.

Daarnaast zijn we begonnen met lichaamsbewustzijn. Dat is, zoals een labrador betaamt, een werk van lange adem. Achterpoten lijken soms eerder een verrassing dan een bewust aangestuurd onderdeel van het lichaam. Maar stap voor stap groeit dat inzicht.

Wie bij ons thuis woont, ontsnapt uiteraard niet aan de camera. In tegenstelling tot Skadi was poseren in het begin niet zijn favoriete activiteit. Stilzitten terwijl er zoveel te beleven valt, is een uitdaging voor een jonge labrador. Intussen heeft hij de smaak te pakken. Hij begrijpt steeds beter wat we vragen en soms verrast hij ons met momenten van pure rust.
Hij legt dan zijn hoofd neer, zacht en ontspannen. Een gebaar dat bijna vanzelf lijkt te komen. Ik ben benieuwd of ik daar een commando op ga kunnen shapen.

Yggr groeit. Snel. Zijn poten worden groter, zijn blik wijzer, zijn karakter duidelijker.
En wij genieten. Van het proces, van het zoeken, van het spelen, van het samen leren.
Hij herinnert ons elke dag waarom we doen wat we doen.
Omdat momenten voorbijgaan. Omdat pups geen pups blijven.
En omdat herinneringen het waard zijn om vastgelegd te worden.